Ιστιοπλοΐα Περί ανέμων & υδάτων Editorials Επεξεργασία
Submit an Article
Μάρτιος 2011... Η Αρπαγή της Ευρώπης
Παρασκευή, 04 Μάρτιος 2011 00:00
Εάν μας έλεγε κάποιος πριν από 10 χρόνια για τα 110 δις ευρώ της Ελλάδας θα τον χαρακτηρίζαμε επιεικώς παράφρων. Εάν ο ίδιος άνθρωπος μιλούσε για τον μηχανισμό στήριξης, να είστε σίγουροι πως θα του συστήναμε  την ανάλογη θεραπεία στο κέντρο ψυχικής υγιεινής και ερευνών Αθηνών. Πριν από 10 χρόνια η Ευρώπη έπλεε σε πελάγη Ευρωευφορίας. Το πλοίο αυτό είχε 3 μηχανές: Την Οικονομική νομισματική ένωση. Τη φιλόδοξη διεύρυνση και τη Συνταγματοποίηση Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Δέκα χρόνια αργότερα αρκετά σοφότεροι, πρεσβύτεροι και πιο προσγειωμένοι, κάποιοι προσγειώθηκαν ανώμαλα.

Το πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ΕΕ ήταν το ενιαίο νόμισμα. Στην πορεία όμως ανακάλυψαν το μεταμοντέρνο σκεύασμα που προσπάθησε να αρνηθεί τους νόμους της βαρύτητας, μιας βαρύτητας που μετά από δέκα χρόνια πήρε την εκδίκησή της. Μα σε ποια βαρύτητα αναφέρομαι; Την ΟΝΕ,  τη συγκέντρωση των εξουσιών και την οικονομική ένωση. Ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαίο σύνταγμα; Δυστυχώς όμως δεν υπήρχε το υπόβαθρο, κυρίως πολιτικό. Στο κλείσιμο της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα η εικόνα των θεμελιωδών αλλαγών παραμένει ρευστή. Το 1989 μετά από την πτώση του τείχους, φάνηκε ότι ξεκαθάρισε μια ελπιδοφόρα περίοδος ως προς τα διακιώματα του ανθρώπου. Η αειφορία όμως δεν κράτησε, αναδείχθηκαν νέα προβλήματα που αποκρύπτονταν επιμελώς. Η Παγκοσμιοποίηση αποδείχθηκε δυσμενές αντίκτυπο στην προστασία των δικαιωμάτων. Πανίσχυρες ιδιωτικές εξουσίες, οι οποίες έχουν μηχανισμούς που προσδίδουν στα Κράτη, κατασταλτικούς μηχανισμούς, ιδεολογικούς μηχανισμούς, μηχανισμούς προπαγάνδας, ιδιωτικούς στρατούς, παρακολουθήσεις, κατασκοπεία, σηματοδότησαν μια μετάλλαξη του εξουσιαστικού φαινομένου. Εξουσίες που νομοθετούσαν υποκύπτοντας συμφέροντα, και στον αντίποδα; Ανεπαρκείς οργανισμοί, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΟΗΕ κλπ. Πόσα ατομικά διακαιώματα βρίσκονται εκθετικά υπό έκθεση καθημερινά; Ολοένα και περισσότερο νιώθω ότι ζούμε μια νέα πραγματικότητα ως προς το υποκείμενο των δικαιωμάτων. Οι αμυντικοί μηχανισμοί των ατομικών δικαιωμάτων είναι στραμμένοι προς το κράτος ενώ οι ιδιωτικές εξουσίες ελλοχεύουν τους μεγαλύτερους κινδύνους. Εάν το φυτώριο μας είναι το κράτος και τα φυτά μας είναι η Δημοκρατία, ας μην αφήνουμε το Κράτος μας εκτεθειμένο στον Ήλιο.
Διεύρυνση… Η Φιλοδοξία, της φιλοδοξίας, ω ψυχή… Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, από 15 χώρες μέλη 1995-2003, εξελιχθήκαμε σε 25 το 2004, για να μας καμαρώνουμε 27 από το 2007 μέχρι σήμερα. Κάποιος θα πει πως δεν ήταν επιλογή μας, αναπόφευκτη και επιθυμητή η διεύρυνση αυτή, που σφράγιζε τη διεύρυνση του μεταπολεμικού συστήματος. Δυστυχώς στην πορεία και πάλι ανακαλύψαμε ότι οι συνέπειες κυρίως αρνητικές επηρέασαν τη λειτουργία και τη συνοχή της ΕΕ. Για παράδειγμα, τα συμβούλια των επιτρόπων ή των υπουργών, θυμίζουν μια ομάδα που στελεχώνεται από 27 φωτισμένους εκπρόσωπους για να εισηγηθούν στην ημερίδα ή στο συνέδριο όπως αποδεικνύεται στο τέλος ενός επιμορφωτικού σεμιναρίου. Καμία απόφαση, αλλά πολλές εισηγήσεις κυρίως εκπαιδευτικού περιεχομένου και εντυπώσεων. Φανταστείτε λοιπόν πόση καλή είναι η ΕΕ στις αποφάσεις της. Ευλόγως θα ρωτούσε κάποιος, γιατί η διεύρυνση συνιστά αποτυχία; Φαινομενικά η ένταξη των χωρών ενισχύει τον θεσμό, μολαταύτα δε μιλήσαμε για αποτυχία ή αποτυχημένη προσπάθεια διεύρυνσης, αλλά για αρνητικές επιδράσεις και συνέπειες που επηρέασαν τη λειτουργία των νομοθετικών μας οργάνων. Κάτι το αναπόφευκτο. Για παράδειγμα, η άποψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το εκτελεστικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετατρέπεται στη Γερμανία, μετά από διαπραγμάτευση Γαλλογερμανικής πρωτοβουλίας.
Συνταγματοποίηση, εδώ δεν υπάρχει χώρος για αστεία. Η Συνταγματοποίηση της Ευρώπης μετά από 16 ή 17 συνθήκες και τροποποιήσεις, κατέληξε στην κουτσουρεμένη συνθήκη της Λισαβόνας. Τι μάθαμε; Όσοι εμβάθυναν στην τελευταία συνθήκη και στο περιεχόμενο των άρθρων της, θα συμφωνήσουν πως η πολιτική βούληση των ηγεσιών ήταν ελλιπής. Μάθαμε ότι υπήρχε στην πράξη ένα σοβαρό χάσμα ανάμεσα στις πολιτικές ηγεσίες, τις ελίτ αν θέλετε, και των κοινωνικών ομάδων. Με γνώμονα τα δημοψηφίσματα που πραγματοποιήθηκαν από τους πιο επιφυλακτικούς, φάνηκε ότι το χάσμα αυτό παραμένει αγεφύρωτο από τον τρόπο που αντιμετωπίζει η κοινωνία, την ελίτ των πολιτικών. Η πολιτική κρίση made in Europe που προέκυψε, προϋπήρξε της οικονομικής κρίσης made in USA.  Αναμφισβήτητα ο δυνατός ελκύει και η κρίση παραδοσιακά διεισδύει πρώτα στον ισχυρότερο οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά

Η οικονομική κρίση γεννήθηκε, βαπτίστηκε και τώρα είναι μόλις 3.5 χρονών στα στεγαστικά δάνεια. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι όμως δεν κατάλαβαν πόσο διεθνοποιημένο είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν υπάρχει χρηματοπιστωτική κρίση ούτε στην Κίνα ούτε στην Ινδία ούτε στη Βραζιλία που προετοιμάζονται ως υποψήφιοι διάδοχοι της Αμερικανικής υπεροχής μαζί με την Ρωσία και την Τουρκία. Μετατράπηκε σε κρίση δανεισμού Κρατών με πρωτοπόρο την πατρίδα μας. Έχει επηρεάσει τις διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με διαφορετικό τρόπο και οι αντιδράσεις επίσης, εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο. Στην Ιρλανδία κατέρρευσε το τραπεζικό ενώ στην Ελλάδα το δημοσιονομικό. Στην Ιρλανδία τα ΜΜΕ συντάσσονται με την αναζήτηση της αλήθειας ενώ στην Ελλάδα η ενημέρωση είναι μια πολύ φιλόδοξη έννοια. Η διεύρυνση της οικονομικής απόκλισης ενισχύει την πολιτική απόκλιση. Αλλιώς τη βιώνει ο Γερμανός, αλλιώς ο Ιταλός και αλλιώς ο Έλληνας ή Άγγλος πολίτης.
Αδιαπραγμάτευτα, οδηγηθήκαμε στη λήψη των αποφάσεων που οδηγούν στη λειτουργία εποπτικών μηχανισμών και μηχανισμών κρίσεων-στήριξης. Η κρίση αποτελεί καταλύτη για την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής ενωτικής λειτουργίας, όμως, όλα συμβαίνουν όχι λόγω επιλογής αλλά ανάγκης. Η διάθεση είναι ελάχιστη για όλη αυτή την ενοποίηση και αν είναι αλήθεια ότι η κρίση αυτή σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τις Δυτικές κοινωνίες – οικονομίες του 18ου και 19ου αιώνα, της ανάπτυξης, αναγέννησης, διαφωτισμού, του εθνικισμού του ρομαντισμού, του προτεσταντισμού και του κομουνισμού, ποια θα είναι η επόμενη ημέρα, ποια η επερχόμενη εποχή; Πως θα μοιάζει; Ζούμε μια μεταβατική περίοδο, χωρίς να είναι σαφές προς τα πού οδηγούμαστε.  Γιγαντώθηκε άραγε το τέρας που οδηγεί στον πολιτικό έλεγχο;
Από τις επιταγές αλλαγής διακυβέρνησης, η ΕΕ οδεύει σε μορφές διακυβερνητικής συνεργασίας, με θύμα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Όλοι είμαστε ίσοι αλλά κάποιοι πιο ίσοι από τους άλλους. Ο δυνατός ελκύει όπως προαναφέραμε, και πιο εύκολα επιβάλλεται η άποψή του από των υπολοίπων. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η μετατόπιση του κέντρου βάρους από τις Βρυξέλλες στο Βερολίνο. Η Γερμανία καλείται να ξελασπώσει οικονομικά τις χρεοκοπημένες χώρες, Ελλάδα και Ιρλανδία.
Ως Έλληνες παιδιά Ελλήνων Χριστιανών, θαμώνες και λάτρεις των μπουζουκλερί, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτός που πληρώνει δίνει και τις παραγγελίες. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα Ευρωπαϊκό πλαίσιο περισσότερο από αυτό πριν από 15 χρόνια. Η ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας μας, οδηγεί σε συμπεράσματα του μεταπολεμικού συστήματος. Μια αποτυχία προσαρμογής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο κινδυνεύει να τη την φέρει αρκετές δεκαετίες πίσω στα Βαλκάνια. Εγώ που δεν είμαι νομικός, βέβαια κανείς δεν είναι τέλειος, ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου, με αφορμή τη βαθιά κρίση, όχι μόνο οικονομικής αλλά θεσμών και πολιτικής απαξίωσης. Ζούμε σε μία Χώρα πτωχευμένη με υπό πτώχευση δημοκρατία.
Η Αρπαγή της Ευρώπης κατά την μυθολογία είναι σύμφυτη με την αρπαγή της κόρης του βασιλιά της Συρίας από τον τον Δία. Η « Αρπαγή της Ευρώπης» είναι η αρπαγή των δημοκρατικών εννοιών του κράτους και του δικαίου.
.
Καλό μήνα

Γιάννης Χελιώτης



 

Γραφτείτε στο Newsletter!

Προτεινόμενα & Υποστηρικτές

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 579714
"Καμία Ανατολή δε μας βρίσκει εκεί που μας άφησε το ηλιοβασίλεμα. Ακόμα και όταν η γη κοιμάται, εμείς ταξιδεύουμε. Φεύγω με τον άνεμο μα δεν πρόκειται να εξαφανιστώ."
- Χαλίλ Γκιμπράν, 1883 - 1931.
(c) Ιστιοπλοϊκό Κανάλι - Sailing Channel Greece