Ιστιοπλοΐα Περί ανέμων & υδάτων Ειδήσεις Επεξεργασία
Submit an Article
Ο καπετάν Νικόλας Κακλαμανάκης μιλάει για την θάλασσα και τους αγώνες της Κίνας…
Σάββατο, 21 Ιούνιος 2008 14:35

Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Μια ζωή κόντρα στον άνεμο»

«Το γενεαλογικό τρίγωνο με βγάζει στην καρδιά του Αιγαίου»

Συνέντευξη: Σταύρος Θεοδωράκης

Νίκος Κακλαμανάκης

Από παιδί στη θάλασσα. «Από τα τέσσερά μου, κάθε καλοκαίρι βρισκόμουν στην Άνδρο. Ένα βήμα απ΄ το νερό, κάθε μέρα μέσα στο κύμα, στο Νημποριό», θυμάται ο Νίκος Κακλαμανάκης

Ήταν εκείνη η μέρα που έβρεξε πολύ. Θυμάστε; Τριάντα βαθμοί όλη την ημέρα και για 10 λεπτά καταρρακτώδης βροχή. Το ραντεβού μας ήταν για το βράδυ αλλά μόλις βγήκε από το νερό μού τηλεφώνησε. «Θα καθυστερήσω μισή ώρα, με έπιασε καταιγίδα στη θάλασσα και όλο το πρόγραμμά μου πάει λίγο πίσω».
Προσπάθησα να τον φανταστώ μέσα στα κύματα, πάνω στη σανίδα και κάτω από τη βροχή. Φάνταζα γελοίος που βράχηκα ενώ διέσχιζα «μόνο» την Κηφισίας. Την προηγούμενη φορά που τον έψαξα ήταν στις θάλασσες της Νέας Ζηλανδίας, τις ωραιότερες θάλασσες του κόσμου μαζί με το Αιγαίο.


Στο ραντεβού μας ήρθε βέβαια ηλιοκαμένος, με αυτά τα κόκκινα μάτια του θαλασσοδαρμένου. Την επόμενη μέρα θα πετούσε για Κίνα, να δοκιμάσει τις θάλασσες και να προετοιμαστεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι ένας από τους λίγους αθλητές στον κόσμο που έχει διακριθεί σε τέσσερις συνεχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βαρκελώνη 1992 (9η θέση), Ατλάντα 1996 (1η θέση), Σίδνεϊ 2000 (6η θέση), Αθήνα 2004 (2η θέση) και τώρα θέλει και την Κίνα! Μετρούσαμε και τα λεπτά γιατί έπρεπε να δει και δύο γιατρούς προτού κλείσει τις βαλίτσες του. Προετοιμαζόταν σαν να έφευγε για πόλεμο. Δίπλα του χαμογελαστή η Νανούγια. «Έχει το όνομα μιας ηρωίδας των αλεξανδρινών χρόνων», μου εξηγεί, βλέποντας ότι παραξενεύομαι. «Η μητέρα της το εμπνεύστηκε από ένα βιβλίο που είχε διαβάσει. Το χριστιανικό της όνομα είναι Άννα». Τα τελευταία χρόνια ο «καπετάν Νικόλας» την έχει πάντα στο πλευρό του. Μεγάλωσε και θέλει κάτι να τον συνδέει με τη στεριά, όταν πιάνει το πανί και χάνεται.

Τι σκέφτεστε όταν είστε στη θάλασσα και σας πιάνει καταιγίδα; Φοβάστε καθόλου;

Έχω να φοβηθώ από εκείνη τη νύχτα που κλείστηκα έξω από τον ωκεανό. Προσπαθούσα να βοηθήσω έναν Κύπριο συναθλητή μου. Τελικά βρήκαμε ένα άνοιγμα στον ύφαλο της Νέας Καληδονίας, ύστερα από δύο ώρες. Στο ίδιο μέρος είχαν δει λευκούς καρχαρίες. Κατά τα άλλα είμαστε συνεχώς εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης. Θύελλα, μπουνάτσα, υπερβολική ζέστη, υπερβολικό κρύο.

Μόνος σας ήσασταν τώρα στην προπόνηση;

Ήμουν με δυο πιτσιρικάδες στους οποίους δίνω τα φώτα μου. Ο ένας ειδικά μ΄ ακολουθεί συνεχώς, θα έρθει μαζί μου και στην Κίνα.

Μεγάλος δεν είστε για πρωταθλητισμό;

Για το άθλημα το δικό μου, ναι. Σε δυο μήνες, τις μέρες δηλαδή των Ολυμπιακών Αγώνων, θα κλείνω τα 40.

Υπάρχουν άλλοι αθλητές στην ηλικία σας;

Στις γυναίκες έχουν επιβιώσει δύο, κοντά στα 40 και θα αγωνιστούν τώρα στην Κίνα. Στους άντρες είμαι ο μεγαλύτερος. Μετά είναι ένας 36 χρόνων και μετά οι 28άρηδες.

Όταν λέω ότι «είστε μεγάλος», εννοώ ότι σας θυμάμαι να αγωνίζεστε από τη δεκαετία του ΄80.

Καλοσύνη σας αλλά είμαι μεγάλος, μη γελιόμαστε. Δεν έχω σταματήσει όμως να προπονούμαι για μεγάλα διαστήματα και η βιολογική μου ηλικία είναι πολύ πιο μικρή.

Τι σας κάνει σημαντικό αθλητή; Το μυαλό ή το σώμα;

Δεν είναι η φυσική μου κατάσταση, μη γελιόμαστε. Υπάρχουν πολύ πιο δυνατοί αθλητές από μένα, τουλάχιστον αυτήν την περίοδο της ζωής μου. Στα 28 μου ήμουν τόσο δυνατός που ακόμα κι αν έκανα κάποιο λάθος, τα «διόρθωνε» το σώμα μου. Τώρα πια δεν έχω περιθώρια να κάνω λάθη.

Εγώ θα νόμιζα ότι το σημαντικότερο είναι τα μπράτσα που κρατούν το πανί και τα πόδια που πατούν στη σανίδα.

Το σημαντικότερο είναι να μπορείς να διαβάσεις τον αέρα, να καταλάβεις αν το σύννεφο της βροχής θα σου δώσει περιστροφικό αέρα ή δυνατή σπιλιάδα. Να έχεις εμπειρία και να μπορείς να συμπεριφερθείς σωστά υπό πίεση. Το πρώτο λοιπόν είναι το μυαλό, μετά η καρδιά και μετά το σώμα. Όταν λέτε η καρδιά; Τραβάς το ιστίο με τα χέρια σου και αυτή η επαναλαμβανόμενη κίνηση σού αυξάνει πάρα πολύ την καρδιακή λειτουργία. Όλη η αίσθηση είναι πάνω στα χέρια σου. Τα πέλματα απέχουν λίγα εκατοστά από το νερό. Δεν έχεις ούτε τιμόνι ούτε σκοινιά. Η καταπόνηση είναι απίστευτη: 180 σφυγμούς, επί 40 λεπτά, δύο φορές την ημέρα, επί 10 μέρες.

Αναβολικά υπάρχουν στα δικά σας αθλήματα;

Δεν έχει βρεθεί ποτέ κανείς ντοπαρισμένος. Δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να σε βοηθήσει να δεις πιο καθαρά τον άνεμο. Είναι γελοίο. Βέβαια σε συνθήκες όπως αυτές της Κίνας θα παίξει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο ο σωματικός παράγοντας και θεωρώ ότι θα είναι ίσως η πρώτη Ολυμπιάδα που κάποιος θα μπορούσε να σκεφθεί να βοηθηθεί. Και αυτό μας φοβίζει.

Δεν υπάρχουν μέρες που να βαριέστε τη θάλασσα;

Τη θάλασσα όχι, ποτέ. Τους αγώνες καμιά φορά ναι. Η θάλασσα όμως είναι το πρώτο σπίτι μου, η ζωή μου. Η στεριά είναι το δεύτερο. Από τη στιγμή που είμαι ξύπνιος, τις μισές ώρες είμαι στη θάλασσα. Ακόμα κι αν δεν είμαι μέσα στη θάλασσα, την ψάχνω, αλλιώς δεν μπορώ, νιώθω δυσφορία. Αν βρεθώ σ΄ ένα βουνό που δεν βλέπει θάλασσα, δεν μπορώ να μείνω πάνω από τρεις μέρες, πρέπει να γυρίσω. Ίσως επειδή έχω μεγαλώσει κοντά στη θάλασσα.

Λένε για σας ότι έχετε γεννηθεί στην καρδιά του Αιγαίου.

Οι ρίζες της γιαγιάς είναι από Αμοργό. Ο πατέρας από Μάνη, ο προπάππους από Κρήτη. Το γενεαλογικό τρίγωνο με βγάζει όντως κάπου στην καρδιά του Αιγαίου. Από τα 4 μου, κάθε καλοκαίρι βρισκόμουν στην Άνδρο. Ένα βήμα απ΄ το νερό, κάθε μέρα μέσα στο κύμα, στο Νημποριό.

Από όλες τις θάλασσες που έχετε γνωρίσει ποια είναι η πιο ωραία; Και μη μου πείτε το Αιγαίο.

Η καρδιά του Αιγαίου, ναι, είναι πολύ ωραία. Ένας βράχος άγριος, το βαθύ μπλε, ο γαλανός ουρανός και οι αέρηδες. Όλα αυτά σου δίνουν μοναδική ενέργεια. Υπάρχουν και άλλες γωνιές στον πλανήτη με ανάλογη δύναμη. Στην τροπική μεριά του Ειρηνικού, Αυστραλία, Νότια Αφρική, έχει πολύ ωραίες θάλασσες.

Ξεχωρίστε μου μια.

Νέα Ζηλανδία, η πρωτεύουσα της ιστιοπλοΐας. Ανάμεσα σε Νέα Καληδονία, Αυστραλία, Ταϊτή και Νέα Ζηλανδία είναι μια απ΄ τις πιο ωραίες θάλασσες στον κόσμο. Και από τις τελευταίες που έχουμε αφήσει ζωντανές, γιατί δεν έχουμε αφήσει και πολλές. Και δεν νομίζω ότι θα τις αφήσουμε και για πολύ καιρό... Μια γενιά, μιάμιση; Είναι καταπληκτικά νερά, αγνά και σου δίνει φοβερή ενέργεια ο ωκεανός.

Πάντως έχει πολλή μοναξιά το άθλημά σας. Δεν υπάρχει εξέδρα, δεν υπάρχουν φωνές. Εσείς και η θάλασσα.

Ναι, οι ιστιοπλόοι είναι μόνοι τους στο κύμα. Εμείς δεν έχουμε κερκίδα, δεν έχουμε επικοινωνία, κανένας δεν μαθαίνει πού είμαστε. Γι΄ αυτό εδώ και λίγες μέρες έφτιαξα μια ιστοσελίδα www. kaklamanakis.gr. Μια μικρή κερκίδα για μένα.

Πώς είναι όμως να είσαι μόνος σου τις δέκα μέρες των αγώνων;

Πρέπει να νιώθεις πολύ καλά. Να τα ΄χεις πει πολλές φορές με τον εαυτό σου... Τις τελευταίες ημέρες πριν από τους αγώνες δεν μπορείς ν΄ αλλάξεις τα κύτταρά σου. Ό,τι έχεις κάνει, το ΄χεις κάνει. Είσαι δυνατός; Ώς εκεί. Η καρδιά σου και τα πνευμόνια σου αντέχουν; Ώς εκεί. Αυτό που μπορεί ν΄ αλλάξει όμως από μέρα σε μέρα, είναι το πώς νιώθεις. Να πιστέψεις ότι η μέρα εκείνη είναι η δική σου... Ότι θα πας κόντρα στον άνεμο και θα νικήσεις.

Τυπικά πράγματα κάνετε; Δηλαδή λέτε ότι πριν από τους αγώνες θα μιλήσω μόνο με αυτούς ή δεν θα κάνω σεξ ή θα κοιμηθώ πολύ;

Όχι, δεν είμαι απόλυτος. Κάνω αυτό που νιώθω. Προσπαθώ πάντως να κρατήσω μακριά μου την αρνητική ενέργεια. Ό,τι  με έχει παιδέψει, τα χαζοπαραγοντιλίκια, οι άνθρωποι της τελευταίας στιγμής που θέλουν κάτι από σένα, όλα αυτά πρέπει να μείνουν μακριά για να είμαι απερίσπαστος. Θέλει πολύ μεγάλη ψυχολογική δύναμη μια ιστιοπλοϊκή Ολυμπιάδα. Τη μια μέρα τρέχεις με αέρα και την άλλη μέρα μπορεί να μην έχεις καθόλου αέρα. Οπότε εσύ πρέπει να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Να είσαι flat, γιατί ο υπερβολικός ενθουσιασμός, η υπερβολική απογοήτευση θα σε βλάψει. Να έχεις το control του εαυτού σου.

Και μετά τους αγώνες; Οι επόμενοι μήνες;

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του ΄96 είχα μελαγχολήσει. Είχα πάρει το χρυσό αλλά έλεγα «και τώρα τι;». Ήθελα την επόμενη Ιθάκη. Και είπα θα κάνω τον διάπλου του Αιγαίου. Στην επέτειο λοιπόν της Ολυμπιακής νίκης, έκανα τη διαδρομή Αθήνα- Κρήτη μέσα σε δύο μέρες. Οι στιγμές με τους ανθρώπους που με περίμεναν στον μεσοσταθμό στη Σαντορίνη αλλά και στην Κρήτη όταν τελείωσα, ήταν μοναδικές.

Νίκος Κακλαμανάκης

 

Υπάρχουν πολύ πιο δυνατοί αθλητές από μένα. Στα 28 μου ήμουν τόσο
δυνατός που ακόμα κι αν έκανα κάποιο λάθος, τα “διόρθωνε” το σώμα μου.
Τώρα πια δεν έχω περιθώρια να κάνω λάθη.

Η καρδιά του Αιγαίου, ναι, είναι πολύ ωραία. Ένας βράχος άγριος, το βαθύ
μπλε, ο γαλανός ουρανός και οι αέρηδες. Όλα αυτά σού δίνουν μοναδική
ενέργεια.

Το σημαντικότερο είναι να μπορείς να διαβάσεις τον αέρα, να καταλάβεις αν
το σύννεφο της βροχής θα σου δώσει περιστροφικό αέρα ή δυνατή σπιλιάδα.

Να έχεις εμπειρία και να μπορείς να συμπεριφερθείς σωστά υπό πίεση

 

 

 

Ν. ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗΣ: Πρώτα το μυαλό, μετά η καρδιά

Το σημαντικότερο είναι να μπορείς να διαβάσεις τον άνεμο, να καταλάβεις αν το σύννεφο της βροχής θα σου δώσει περιστροφικό αέρα. Να μπορείς να συμπεριφερθείς σωστά υπό πίεση. Το πρώτο, λοιπόν, είναι το μυαλό, μετά η καρδιά και μετά το σώμα.

 «Πρέπει να αγαπήσω την Κίτρινη Θάλασσα»

Ο μικρός Νικόλας που μάθαινε το γουίντσερφ τα καλοκαίρια είναι σήμερα ο «Μαθουσάλας» της ελληνικής Ολυμπιακής Ομάδας. Ο σαραντάρης ιστιοπλόος όμως δεν σκέφτεται ακόμα να φουντάρει την άγκυρά του.

«Όχι, δεν θα κλείσω την καριέρα μου στην Κίνα» λέει κατηγορηματικά

Νίκος Κακλαμανάκης

 

Κάθε φορά που γνωρίζω έναν άνθρωπο που κάνει πρωταθλητισμό, τρομάζω. Είχα δει στην Ολλανδία τον Χαριστέα. Πριν από χρόνια είχα συναντήσει στη Μαδρίτη τον Ντέμη.

Η ίδια αίσθηση. Άνθρωποι απόλυτα αφοσιωμένοι στον επόμενο στόχο. Απόλυτα όμως. Όλος ο κόσμος, όλη η ζωή τους, ο αγώνας που “έρχεται”. Για τον Νίκο Κακλαμανάκη δεν υπάρχουν προηγούμενοι Αγώνες. Μόνο αυτοί του Αυγούστου. Τότε που θα κλείνει τα 40 του χρόνια και θα πλέει με την ιστιοσανίδα του στην Κίτρινη Θάλασσα. «Να τα πούμε πριν από τους Αγώνες» είχαμε πει σε κάποιο τηλεφώνημα. «Φεύγω- μού είπε- στην αρχή της εβδομάδας. Πάω στην Κίνα. Για μένα οι Αγώνες αρχίζουν τώρα».

 

 

Από τώρα πάτε στην Κίνα;

Ναι, από αύριο πρέπει να είμαι μέσα στο νερό. Να δοκιμάσω και ελπίζω να αντέξω το κλίμα και να μείνω μέχρι τους Αγώνες. Εκεί δεν βλέπεις ουρανό. Αυτό που βλέπουμε τώρα δεν υπάρχει. Από αύριο τέτοια ώρα και για δυο- δυόμισι μήνες πρέπει να το ξεχάσω.

Δεν είναι και τόσο δραματικά πάντως,ήμουν τον προηγούμενο μήνα στο Πεκίνο.

Άλλος ο Μάιος και άλλος ο Ιούλιος και ο Αύγουστος. Και δεν μιλάμε για το Πεκίνο, αλλά για την Κίτρινη Θάλασσα, μια ώρα με το αεροπλάνο νότια του Πεκίνου. Είναι το λεγόμενο Τσιντάου, η Ολυμπιακή Πόλη της Ιστιοπλοΐας.

Και θα μείνετε 70 μέρες εκεί;

Ναι. Οφείλω να αγαπήσω αυτό το μέρος για να πάω καλά στους Αγώνες. Και στην Ατλάντα είχα ζήσει κάτι αντίστοιχο. Πήγα και τρόμαξα με τη σαβάνα. Ένα μέρος παρθένο, πάνω στον ωκεανό, αλλά είχε πάρα πολλή υγρασία, μυγάκια παντού, κουνούπια, σου σπάγανε τα νεύρα. Σκεφτόσουν αν θα φτάσεις μέχρι τους Αγώνες. Θέλω να πω ότι στην αρχή με είχε τρομάξει ο τόπος. Μετά τον αγάπησα. Κι έτσι πρέπει να κάνω και στην Κίνα. Πρέπει να γίνω ένα με το μέρος. Τώρα πώς είναι δυνατόν ένας Έλληνας που έχει μάθει στο γαλανό νερό και στο μελτέμι, να αγαπήσει τη Θάλασσα της Κίνας; Θα δούμε.

Είναι ανοιχτή θάλασσα,έχει αέρηδες;

Την περίοδο του Αυγούστου, όχι. Με βάση τουλάχιστον τα μετεωρολογικά στοιχεία των τελευταίων 15 ετών, δεν βγάζει ποτέ αέρα πάνω από 3 Μπωφόρ. Είναι Ολυμπιακοί στα μέτρα των μικρόσωμων αθλητών, Κινέζων κ.λπ. Λίγο αέρα, υπερβολική υγρασία, ζέστη και πολλά θαλάσσια ρεύματα. Εμείς αγωνιζόμαστε 1 με 3 Μπωφόρ το μεσημέρι, οπότε φαντάσου. Υγρασία 85% ώς 99% και 40 βαθμούς Κελσίου! Δυσφορείς σαν να έχεις 40 πυρετό.

Εσείς θα κρατάτε την ελληνική σημαία στη Τελετή Έναρξης; Έχουν αποφασισθεί αυτά;

Όχι, δεν το ξέρω. Μάλλον όμως είμαι ο «Μαθουσάλας» της ομάδας, ο μόνος εν ενεργεία αθλητής με δύο Ολυμπιακά μετάλλια. Πιθανόν, δεν είμαι και σίγουρος.

Αυτή θα είναι η τελευταία διεθνής συμμετοχή σας;

Όχι, δεν θα κλείσω την καριέρα μου στην Κίνα. Ο καλύτερος προπονητής όλων των εποχών, ένας Πολωνός, είπε ότι η ιστιοπλοΐα στην Κίνα είναι σαν να κάνουμε χειμερινή Ολυμπιάδα στη Σαχάρα. Κάνεις κωπηλασία στην ουσία, τραβώντας το πανί σου

Σκέφθεστε ποτέ αν αξίζει;

Αξίζει. Μερικές φορές μόνο λέω ότι θα ήθελα και άλλο χρόνο με τους ανθρώπους. Αυτό τελικά είναι το κόστος. Ότι παραμελείς λίγο τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Γραφτείτε στο Newsletter!

Προτεινόμενα & Υποστηρικτές

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 579714
"Καμία Ανατολή δε μας βρίσκει εκεί που μας άφησε το ηλιοβασίλεμα. Ακόμα και όταν η γη κοιμάται, εμείς ταξιδεύουμε. Φεύγω με τον άνεμο μα δεν πρόκειται να εξαφανιστώ."
- Χαλίλ Γκιμπράν, 1883 - 1931.
(c) Ιστιοπλοϊκό Κανάλι - Sailing Channel Greece